growth

Όρος Εξωστρέφεια επιχερήσεων

Ο όρος εξωστρέφεια βρίσκεται συνέχεια στο επίκεντρο, για την ανακοπή της υφεσιακής πορείας της χώρας και θεωρείται ως μονόδρομος για την αντιστροφή της κατάστασης. Ο όρος εξωστρέφεια είναι το άλλο μισό όρου της Ανταγωνιστικότητας. Πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία.

Aλληλεξαρτώμενα και αλληλοκαθοριζόμενα θεματικά πεδία τα οποία είναι σύνθετα και πολυπαραμετρικά. Η εξωστρέφεια αποτελεί έναν από τους πρωταγωνιστικούς στόχους της Στρατηγικής Ευρώπη 2020 και αντικείμενο στοχευμένης χρηματοδότησης των δράσεων του Κοινού Στρατηγικού Σχεδίου και των Συμφωνιών Εταιρικής Σχέσης (δηλαδή, του «νέου» ΕΣΠΑ) της Ε΄ Δημοσιονομικής Περιόδου στο πλαίσιο του Πολυετούς Προϋπολογισμού και των Δημοσιονομικών Προοπτικών της ΕΕ για την περίοδο 2014-2020 (απ΄ όπου θα προκύψουν και η πόροι για την Πολιτική Συνοχής και την Περιφερειακή Πολιτική). Σήμερα, στο πλαίσιο του τρέχοντος και μέχρι στιγμής αποτυχημένου ΕΣΠΑ (με ή χωρίς τον κ. Χόρστ Ραϊχενμπαχ και το πολυπληθές επιτελείο που διαθέτει), χρηματοδοτούνται προγράμματα ενίσχυσης της εξωστρέφειας από το τομεακό ΕΠ «Εξωστρέφεια – Ανταγωνιστικότητα ΙΙ» που διαχειρίζεται η Γ.Γ. Βιομηχανίας του Υπουργείου Ανάπτυξης. Η εξωστρέφεια συνιστά πυλώνα της Βιώσιμης Περιφερειακής Ανάπτυξης της Περιφέρειας Πελοποννήσου όπως έχει διατυπωθεί επανειλημμένα από τον Περιφερειάρχη κ.Πέτρο Τατούλη και έχει ενσωματωθεί στο Ολοκληρωμένο Στρατηγικό Επιχειρησιακό και στο Ειδικό Αναπτυξιακό Πρόγραμμα της Περιφέρειας. Παράλληλα, η στρατηγική της υποστήριξης της περιφερειακής εξωστρέφειας υπηρετούν οι πολυάριθμες νεωτερικές για τα αυτοδιοικητικά δεδομένα πρωτοβουλίες τις οποίες έχει ασκήσει μέχρι σήμερα ο Περιφερειάρχης για τη βελτίωση του brand name και του place marketing της χωρικής ενότητας. Σε αυτές θα πρέπει να συνυπολογιστεί το εγχείρημα  της συγκρότησης ενός Ολοκληρωμένου Δικτύου Συνδυασμένων Μεταφορών στην Περιφέρεια (αεροδρόμια Τρίπολης και Καλαμάτας, Οδικό Δίκτυο, Λιμάνια, επανεκκίνηση Σιδηροδρομικού Δικτύου, κ.λπ.) με στόχο τη Βελτίωση της Προσβασιμότητας και σκοπό την Αναβάθμιση της Εξωστρέφειας της χωρικής ενότητας με ταυτόχρονη άρση των ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων και ασυμμετριών.

Η εξωστρέφεια είναι ένας όρος που δεν περιλαμβάνεται στα κλασικά μακροοικονομικά μοντέλα.  Συνιστά όρο προερχόμενο από την Πολιτική Οικονομία της Ανάπτυξης. Η εξωστρέφεια αναφέρεται  κατά περίπτωση σε επίπεδο μεμονωμένης επιχείρησης, τομέα, κλάδου και υποκλάδου της οικονομίας καθώς και σε επίπεδο χωρικής οικονομίας : υπερεθνική, ευρωπαϊκή, εθνική και υποεθνική (περιφέρεια, περιφερειακή ενότητα, δήμος, κ.λπ.).  Η εξωστρέφεια είναι αποτέλεσμα  της νέας παγκόσμιας αρχιτεκτονικής  και της turbo οικονομίας στο πλαίσιο της έκρηξης των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών με τη διεθνοποίηση και την οικουμενοποίηση των εθνικών οικονομιών  σχετικά με το κεφάλαιο, την εργασία, την τεχνολογία, τα πνευματικά δικαιώματα, την ασφάλεια και γενικότερα τις διεθνείς συναλλαγές υπό το καθεστώς των πολυμερών ρυθμίσεων υπερεθνικής εμβέλειας που προδιαγράφουν οι διεθνείς οργανισμοί  (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κ.λπ.). Η εξωστρέφεια είναι ένας πολιτικός όρος  που χρησιμοποιείται για να εκφράσει τη διαδικασία οικονομικής ολοκλήρωσης μιας χωρικής ενότητας  με τις παγκόσμιες αγορές σε ένα πλαίσιο απελευθέρωσης και ανοίγματος των διεθνών αγορών και ανάπτυξης διεθνών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων από τις εθνικές επιχειρήσεις.

 

Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων

Business Management C

 

Έχει παρατηρηθεί ότι δεν υπάρχει σαφής αντίληψη της σημασίας του όρου "διοίκηση ή management επιχειρήσεων", ακόμη κι από άτομα που ασκούν κάποια επιχειρηματική δραστηριότητα. Για παράδειγμα ο ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης που κάνει απεντομωσεις και απασχολεί δύο εργαζόμενους έχει πιο απλή αντίληψη για το μάνατζμεντ απ' ό,τι ο δ/ντής μιας επιχείρησης που απασχολεί εκατοντάδες εργαζόμενους.

Φαίνεται ότι ο προσδιορισμός της έννοιας του όρου εξαρτάται από το παρελθόν, την πείρα και την ευρύτητα των ασκούμενων δραστηριοτήτων των ανθρώπων. Έχουν δοθεί πολλοί και διαφορετικοί ορισμοί για το management, όπως, για παράδειγμα ότι είναι:

  • Ένα σύστημα ενεργειών με τις οποίες επιτυγχάνονται οι στόχοι μιας κοινωνικής οργάνωσης αξιοποιώντας αποτελεσματικά συγκεκριμένους πόρους.

  • Η λειτουργία που επιτρέπει να επιτευχθούν αποτελέσματα ή στόχοι μέσω άλλων ανθρώπων.

Ο ορισμός όμως που, κατά τη γνώμη μας, συμβάλλει ουσιαστικά στην κατανόηση της έννοιας αυτής είναι ο παρακάτω, που θεωρεί, ορίζει ως μάνατζμεντ τη διαδικασία του προγραμματισμού (planning), της οργάνωσης (organizing), της διεύθυνσης (directing), και του ελέγχου (controlling) που ασκούνται σε μια επιχείρηση (ή σε ένα οργανισμό), προκειμένου να επιτευχθούν αποτελεσματικά οι στόχοι τους.

Γίνεται λοιπόν σαφές ότι η έννοια του management (οργάνωσης και διοίκησης) συνδέεται άμεσα με την αποτελεσματικότητα της Επιχείρησης (ή του Οργανισμού). Στην πραγματικότητα αποτελεί τη βασική προϋπόθεση για την αποτελεσματική αξιοποίηση των πόρων (συντελεστών παραγωγής) που διαθέτει μια επιχείρηση (οργανισμός) και την επίτευξη των στόχων. Η συμβολή του management στην αποτελεσματικότητα μιας επιχείρησης γίνεται πλήρως κατανοητή, αν σκεφτεί κανείς τα αποτελέσματα που θα υπήρχαν, για παράδειγμα, σε ένα Νοσοκομείο ή στην Αστυνομία, αν δεν υπήρχε κανένας προγραμματισμός, καμιά οργάνωση, κανένας έλεγχος και κακή διοίκηση των ανθρώπων.

 

Οικονομική κρίση και εξωστρέφεια

 

Οικονομική κρίση και εξωστρέφεια

Σ​​την περίοδο της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης που βιώνει η ελληνική κοινωνία, η επιβίωση των ελληνικών επιχειρήσεων δεν μπορεί, φυσικά, να προέλθει από μια ενίσχυση της ενεργού ζήτησης μέσω αύξησης των αμοιβών, όπως θα μπορούσε να ισχυριστεί ένας επιπόλαιος αναγνώστης του Κέινς. Σε μια χώρα όπου το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας κατανάλωσης αποτελείται από εισαγόμενα προϊόντα, η αύξηση των αμοιβών θα οδηγούσε κυρίως στην αύξηση των εισαγωγών και κατ’ επέκταση στην αύξηση της απασχόλησης και των εισοδημάτων των εμπορικών μας εταίρων, ενώ θα επιδείνωνε το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας και θα αύξανε τις ανάγκες για περαιτέρω δανεισμό.

Η μόνη λύση που προσφέρεται στην παρούσα οικονομική κατάσταση πρέπει να αναζητηθεί στο επίπεδο της Μικροοικονομίας με την ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας της χώρας και των επιχειρήσεών της.

Η ανταγωνιστικότητα μιας χώρας επηρεάζεται από τον βαθμό που το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας της και οι υπάρχουσες υποδομές της επιβαρύνουν όσο το δυνατόν λιγότερο το κόστος παραγωγής και διάθεσης των εγχωρίως παραγομένων προϊόντων της. Οι κρατικές παρεμβάσεις δεν θα πρέπει να αποτελούν εμπόδια για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και επακολούθως για την προσέλκυση εγχώριων και ξένων επενδύσεων. Αυτές κατ’ εξοχήν μπορούν να συμβάλουν στην καινοτομία παραγωγικών μεθόδων και προϊόντων και στην αύξηση της παραγωγικότητας (αξία παραγωγής προς τους χρησιμοποιηθέντες συντελεστές της παραγωγής). Αντίθετα, οι δημόσιες επενδύσεις σε περίοδο ύφεσης, αν και επιθυμητές για τα επιταχυντικά και πολλαπλασιαστικά φαινόμενα που θα προκαλούσαν, είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθούν, δεδομένου ότι το Δημόσιο με μεγάλη δυσκολία μπορεί να εξοικονομήσει χρήματα ακόμη και για τις τρέχουσες καταναλωτικές του δαπάνες. Βασική προτεραιότητα της κυβέρνησης, λοιπόν, σε αυτήν τη φάση θα πρέπει να είναι η ενίσχυση της ελκυστικότητας της χώρας στις ιδιωτικές επενδύσεις (ελληνικές και ξένες).



Economic Crisis

Η αύξηση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων αποτελεί την ουσιαστικότερη βάση για ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης στην παρούσα συγκυρία και επακολούθως τη μόνη λύση στο πρόβλημα της ανεργίας. Οι προσδιοριστικοί παράγοντες της ανταγωνιστικότητας είναι το ισχύον ρυθμιστικό πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας, το επίπεδο των υπαρχουσών υποδομών, ο βαθμός ανάπτυξης της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας και ο βαθμός εξωστρέφειας της οικονομίας. Αυτός ήταν πάντα μικρός λόγω της χαμηλής ανταγωνιστικότητας των κλάδων που παράγουν διεθνώς εμπορεύσιμα προϊόντα.

Προκειμένου οι ελληνικές επιχειρήσεις να αναζητήσουν κερδοφόρους επενδυτικές διεξόδους στο εξωτερικό θα πρέπει να διερευνήσουν τις δυνατότητες της επιχείρησής τους από πλευράς ανθρωπίνων και υλικών πόρων, να αναλύσουν όλες τις πιθανές αγορές-χώρες στόχους, να μελετήσουν όλες τις εναλλακτικές στρατηγικές επέκτασης (εξαγωγές, joint ventures, licensing, franchising, θυγατρικές, συμβόλαια Management κ.λπ.) και να διαμορφώσουν ένα αντίστοιχο σχέδιο μάρκετινγκ που θα περιλαμβάνει έρευνα αγοράς, τμηματοποίηση, στόχευση αγορών, τοποθέτηση στην αντίληψη του καταναλωτή, στρατηγική προϊόντος, τιμολογιακή πολιτική, στρατηγική διανομής και στρατηγική προβολής και προώθησης. Θετικά παραδείγματα αποτελούν οι εταιρείες που ασχολούνται με απολυμανσεις.

Η ελληνική κοινωνία περιμένει από τους Ελληνες επιχειρηματίες να δώσουν μεσοπρόθεσμα έμφαση στην παραγωγή προϊόντων που κάνουν δυνατή την, όσο το δυνατόν, μεγαλύτερη υποκατάσταση εισαγωγών, την αύξηση της προστιθέμενης στη χώρα αξίας, την παραγωγή τυποποιημένων ποιοτικών και ανταγωνιστικών προϊόντων με ισχυρές διεθνώς καθιερωμένες επωνυμίες που θα είναι ικανές να ανταγωνιστούν σε ξένες αγορές. Θα πρέπει επίσης σταδιακά να στραφούν από την παραγωγή προϊόντων έντασης ανειδίκευτης εργασίας που αντιμετωπίζουν ισχυρό ανταγωνισμό από τις χώρες χαμηλού κόστους στην παραγωγή καινοτομικών προϊόντων υψηλής ποιότητας, έντασης ειδικευμένης εργασίας.

Μετά τη φοβερά επώδυνη εξυγίανση που υποτίθεται ότι θα επιφέρει το νέο μνημόνιο, η ελληνική κοινωνία περιμένει από την κυβέρνηση, μετά τους ερασιτεχνικούς πειραματισμούς με τα «παίγνια» και τη φαρσοκωμωδία της επιθετικής επαιτείας που ονομάστηκε «σκληρή διαπραγμάτευση», να επικεντρωθεί επιτέλους στις μικροοικονομικές συνθήκες ανάκαμψης της πραγματικής ιδιωτικής οικονομίας, διαμορφώνοντας ένα ευνοϊκό για την επιβίωση και την ανάπτυξη των επιχειρήσεων περιβάλλον, που θα άρει τις αιτίες μετανάστευσης των εργαζομένων και των ελληνικών επιχειρήσεων (σταθερό θεσμικό και φορολογικό πλαίσιο, εξάλειψη της γραφειοκρατίας ίδρυσης και λειτουργίας επιχειρήσεων, ευνοϊκό κλίμα απέναντι στην επιχειρηματικότητα, εξάλειψη των κεφαλαιακών περιορισμών, ενίσχυση της έρευνας για ανάπτυξη της καινοτομίας, δυνατότητες άντλησης ευνοϊκής χρηματοδότησης, Venture Capital κ.λπ.).

 

 

 

 

ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΥΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΝΕΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΩΝ

new techs

Οι αλλαγές των τελευταίων ετών όπως εκφράζονται από την εντατικοποίηση του παγκόσμιου εμπορίου, την απελευθέρωση των διεθνών αγορών, τη δημιουργία ενιαίων ζωνών οικονομικής δραστηριότητας με κοινούς κανόνες και την παγκοσμιοποίηση, διαμόρφωσαν ένα νέο τοπίο ανταγωνισμού για τα κράτη και τις επιχειρήσεις τους. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο ανταγωνισμός είναι αμεσότερος, εντονότερος και δείχνει πλέον ολοένα περισσότερο βασισμένος στις ικανότητες των επιχειρήσεων καθώς και στα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που επιδιώκουν να υιοθετούν ώστε οι δραστηριότητες τους να είναι μοναδικές και στην ποιότητα του τοπικού ανταγωνισμού παρά στο μακροοικονομικό, πολιτικό, νομικό και κοινωνικό περιβάλλον και τους χειρισμούς των κυβερνήσεων, οι οποίες καλούνται να διαμορφώσουν τις αναγκαίες συνθήκες για την ανάπτυξη, που δεν είναι όμως πλέον καθ’αυτές και ικανές και αρκετές. Συνεπώς, είναι πλέον εύκολα αντιληπτό το γεγονός ότι εφόσον η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίζεται κυρίαρχα από την αλματώδη και συνεχή τεχνολογική ανάπτυξη και τη διεθνοποίηση των αγορών, η επιβίωση και εξέλιξη των επιχειρήσεων εξαρτάται κατά κύριο λόγο από το πόσο ανταγωνιστικές είναι αλλά και το πόσο ανταγωνιστικές μπορούν να γίνουν μέσα όμως σε ένα ασφυκτικά πιεστικό περιβάλλον όπου ο χρόνος αποτελεί παράγοντα καίριας σημασίας, οι έγκαιρες αποφάσεις καθοριστικές και το ρίσκο για υιοθέτηση νέων τεχνολογιών και καινοτομιών ολοένα και πιο δελεαστικό αλλά και κρίσιμο για την σταθερότητα αλλά και την πιθανή ανάπτυξη και το μέλλον των επιχειρήσεων. Η ανταγωνιστικότητα είναι πλέον συνυφασμένη με επενδύσεις σε τεχνολογία, την οικονομική δραστηριότητα των επιχειρήσεων και συνεπώς του συνόλου της οικονομίας κάθε χώρας, κάτι που σημαίνει ότι μια μη ανταγωνιστική οικονομία – επιχείρηση δεν έχει δυστυχώς θέση και μέλλον στο παγκόσμιο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον. Η εργασία αυτή αφορά ακριβώς στη διερεύνηση της επιρροής όλων των προαναφερθέντων παραγόντων στη διαμόρφωση του επιπέδου της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων στον ευρωπαϊκό και πρωτύτερα στον ελλαδικό χώρο καθώς και στη σημαντικότητα της σχέσης της ανταγωνιστικότητας με την υιοθέτηση νέων τεχνολογιών και καινοτομιών, πόσο οι τελευταίες δύναται να συμβάλλουν δυναμικά στην εξέλιξη των επιχειρήσεων και στη δημιουργία ισχυρού ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος.

Επιπρόσθετα, παρατίθενται στοιχεία από έρευνες και εκθέσεις τόσο της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας αλλά και από το ΕΣΑΑ (ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ). Περισσότερα δείτε στο site του υπουργείου.

Ανταγωνιστικότητα

ΟΡΙΣΜΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

antagonistikotita

Σε επίπεδο επιχείρησης, η ανταγωνιστικότητα μπορεί εύκολα να οριστεί: είναι η δυνατότητα (ικανότητα) μιας επιχείρησης να επιβιώσει και να αναπτυχθεί, λαμβάνοντας υπόψη τον ανταγωνισμό άλλων επιχειρήσεων για τα ίδια κέρδη (στον ίδιο κλάδο ή την αγορά). Οι επιχειρήσεις ανταγωνίζονται για αγορές και πόρους (ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα) και συνεπώς είναι σχετικά εύκολο να εξετάσει κανείς, συγκριτικά, την ανταγωνιστική τους θέση μετρώντας είτε μερίδια αγορών (δείκτης επίδοσης) είτε το βαθμό δημιουργίας και συσσώρευσης ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων όπως καινοτομικά προϊόντα, διαδικασίες, κλπ (δείκτες εισροών).

Σε μέσο επίπεδο, ο κλάδος ή βιομηχανία μιας χώρας αποτελείται από μια ομάδα επιχειρήσεων που ανταγωνίζονται όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και ως σύνολο με αντίστοιχες βιομηχανίες άλλων χωρών. Οι επιχειρήσεις στη βιομηχανία μιας χώρας μπορεί να ακολουθούν παρόμοιες στρατηγικές που καθιστούν την στρατηγική μιας εθνικής βιομηχανίας σαφώς διαφορετική από την στρατηγική μιας άλλης εθνικής βιομηχανίας. Επίσης οι βιομηχανίες μπορεί, εκτός από ιστορικούς, θεσμικούς και περιβαλλοντικούς λόγους να διαφέρουν ως προς τη δομή τους, τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των προμηθευτών και των αγοραστών καθώς και άλλα χαρακτηριστικά που αναφέρονται στη διεθνή βιβλιογραφία (δικτυώσεις, συνέργιες κλπ) που μπορούν να οδηγήσουν σε μια διαδικασία αυξανόμενης ανταγωνιστικότητας. Στο πλαίσιο αυτό ο τομέας μιας χώρας είναι ανταγωνιστικός, συγκρινόμενος με τους αντίστοιχους τομείς άλλων χωρών, εάν ως σύνολο έχει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που του επιτρέπουν να δημιουργήσει με συνέπεια υψηλότερη προστιθέμενη αξία και υψηλότερα κέρδη (διάσταση διεθνών μεριδίων - κερδών, προϋποθέσεων / αποτελέσματος της ανταγωνιστικότητας).

Σε μάκρο επίπεδο ή σε επίπεδο εθνικού κράτους, η έννοια της ανταγωνιστικότητας γίνεται περισσότερο δυσνόητη. Ένα κράτος δεν είναι το ίδιο με μια επιχείρηση ή μια βιομηχανία. Τα κράτη δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους όπως κάνουν οι επιχειρήσεις. Τα κράτη ανταγωνίζονται μεταξύ τους στη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών ανάπτυξης της οικονομικής δραστηριότητας. Ανταγωνίζονται στο να δημιουργήσουν τις πολιτικές, να δρομολογήσουν τις διαρθρωτικές αλλαγές που είναι συνεπείς με τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, να διορθώσουν τις όποιες δυσλειτουργίες των αγορών και να δημιουργήσουν το θεσμικό πλαίσιο που ενισχύει την εμπιστοσύνη, παράγει κοινωνικό κεφάλαιο, ενθαρρύνει και διευκολύνει την επιχειρηματικότητα, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για περισσότερες και ποιοτικά καλύτερες θέσεις εργασίας, βελτιώνει τις δεξιότητες των εργαζομένων, δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες και ενισχύει τη συνοχή της κοινωνίας και την ποιότητα ζωής των πολιτών. Η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας συμβάλλει στην επίτευξη των εθνικών στόχων: η ανταγωνιστικότητα αναφέρεται στην «ικανότητα διατήρησης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της χώρας - αύξησης της απασχόλησης και του πραγματικού εισοδήματος, μείωσης της ανεργίας, καθώς και της ενίσχυσης των δυνατοτήτων και των ευκαιριών - εντός και εκτός των εθνικών συνόρων, υπό συνθήκες παγκοσμιοποίησης»